Het noord-oosten van Chernarus is een heuvelachtig gebied met rotsachtige kustlijnen, de hoogste heuvels rijken tot over de 700 meter boven zee niveau, begroeid met groene bossen. Het gebied is nog grotendeels onaangetast door houtkap en mijnbouw. De grootste steden en industriele gebieden zijn te vinden aan de zuidkust van Chernarus. In het binnenland zijn voornamelijk kleine dorpen, in diepe valleien, verstopt achter bosachtige riggels of op hogerliggende uitgestrekte weides.
De eerste nederzettingen dateren uit de 5e eeuw voor Christus waarbij de valleijen van de Burnaja en Svetlaya rivieren bewoond werden door de Skyth stammen en nomaden, welke later de Takmyr en Karzeg naties hebben gesticht. Het moderne Chernarus is gesticht in de delta van de Burnaya rivier en aan de kust gescheiden van de Zagorie streek welke in handen was van het Moscow Principate bij de Zwarte Bergen. De lokale Slavische bevolking heeft vrijwel constant aanvallen vanuit het zuid-westen af moeten weren. Men was traditioneel gezien gebonden aan Rusland maar de bevolking hield altijd hun onafhankelijkheid. In de 12e eeuw was het gebied onder controle van hertogen, maar in de 13 eeuw werd het gebied herenigd door Taras Kozub. De Kozub dynastie heerste tot 1631, toen Chernarus onderdeel werd van het Russische keizerrijk. Na de revolutie in 1917 werd Chernarus een autonome federale republiek, na de ineenstorting van de USSR in 1991 behaalde Chernarus de onafhankelijkheid.
Bezienswaardigheden
In Chernarus liggen veel oude ruines van kastelen en burchten, welke tijdens de 11e en 12e eeuw gebouwd zijn door Hertog Kozlov om bescherming te bieden aan belangrijke wegen en stukken grond welke regelmatig aangevallen wrden vanuit het Noorden. De Pik Kozlova boven de stad Chernogorsk is naar de Hertog vernoemd, welke wordt gezien als de grondlegger van de eerste Chernarussissche staat. Op de top boven de stad stond toen der tijd een waarschuwingsbord om de lokale provincies te beschermen tegen aanvallen van piraten. Tegenwoordig is deze rotsachtige top een veel gebruikt uitkijk punt.
De meeste gebouwen uit die tijd werden gemaakt van hout, alleen de ruines van Rog and de beroemde Devil’s Castle zijn bewaard gebleven. Het Devil’s Castle heeft jaren later zijn naam gekregen, waarschijnlijk rond de 13e eeuw. Na de val van Kozlov’s Principate aan het begin van de 13e eeuw viel het burchten systeem uit elkaar; burchten werden steen voor steen uit elkaar gehaald, deze stenen werden gebruikt voor de bouw van omringende gebieden.
Het voormalige Kozlovo Castle, nu het Devil’s Castle genaamd, werd waarschijnlijk bewoond door Jakub Cert (Devil) van Gorka. Zijn plunderingen startte op het betreffende kasteel. Met zijn buit van alle plunderingen breidde hij het kasteel uit. Sindsdien draagt het kasteel zijn naam, tot op de dag van vandaag. Volgens de legende werd het Devil’s Castle platgebrand tijdens de zagorian Karzeg’s opstand, Jakub Cert brandde de hoofdtoren van het kasteel plat nadat hij geweigerd had om zich over te geven aan Ataman Simurg. Alleen een paar afgebrandde stukken muur herinneren aan het kasteel, bespookt door de geest van Ivan Kozlov. Wat de waarheid ook mogen zijn, het Devil’s Castle is een van de meest opzienbarende aangezicht van Chernarus en is een veel bezochte plek door toeristen.
Militaire zones
Kort na de Tweede Wereldoorlog groeide in de Noordelijke provincie de kleine Red Army vliegveld uit tot een grote militaire vliegbasis. In het bergachtige grensgebied zijn nog een aantal voormalige vliegbasissen aanwezig. Na het herwinnen van de onafhankelijkheid nam het Chernarussian’s leger deze verschillende basissen in gebruik.
Op dit moment is er een gebrek aan geld om in het onderhoud en veiligheid van de basissen te voorzien. De staat van de basissen is alleen maar slechter geworden door de gevechten tussen het leger en de rebellen welke een aantal van deze basissen gebruikte als uitvals basis. Het bezoeken van de voormalige militaire gebieden is niet verboden, maar door de vele explosieven die nog intakt zijn en her en der in het gebied liggen, en het verval van de gebouwen, wordt het niet aangeraden om het gebied in te gaan.
Natuur
Ondanks de industrialisatie en de verwoesting van de kost is de Noordelijke provincie trots op zijn ongerept wilde natuur en idyllische platteland. Voornamelijk omdat het hooglandse karakter van het Noord-Oostelijke gedeelte van het land ongeschikt was voor industriele productie of collectieve agricultuur.
Een groot gedeelte van het noordelijke gebied is begroeid met corniferen en gemengde bossen, bekend als de Zwarte bossen door hun diepte en ondoorlaatbaarheid. Uit wetenschappelijk oogpunt is het gebied rond Blunt rocks zeer dierbaar: steen formaties met overblijfselen van een gletsjer meer bewaard gebleven van de ijs tijd. Het zuidelijke gedeelte van de Noordelijke provincie heeft veel geleden van het gedachteloos bebouwen, waardoor de originele flora en fauna van de kust alleen sporadisch te vinden is, meestal ter zijde van het vasteland. De meest bekende plek hiervoor is Skalisty Island, een eiland dat aan het begin van de jaren 90 uitgeroepen is tot natuur reservaat binnen het grotere Zagorie Protected Natural Area.
Industrie
Door de snel groeinde industriele productie in de 2e helft van de 20e eeuw was de electriticiteits voorziening vanuit het westen naar het binnenland onvoldoende, de infrastructuur en wegen waren onaangenaam. Jaarlijkse overstromingen veroorzaakt door smeltend sneeuw was een constante dreiging voor de treinbanen aan de kust, welke diende voor het transport van vracht vanuit Chernogorsk naar het industriele centrum. Tijdens de langdurige regen perioden was dit de enige veilige verbinding.
In de jaren 70 werd er besloten om een snelwegen infrastructuur aan te leggen en een aantal waterwerken, welke niet alleen zouden zorgen voor het terugbrengen van de jaarlijkse overstromingen, maar ook voor nieuwe vormen van energie opwekking uit eigen bron. De resultaten van deze inspanningen zijn voornamelijk de Pobeda Dam, een aantal overstromings barrieres bij de hoofd verkeerswegen langs de kust van Chernogorsk naar Berezin en de grote hydro-elektrische power plant in de buurt van Elektrozavodsko.
Bewoond gebied
De grootste stad en administratieve centrum van de Noordelijke provincie is Chernogorsk. Wat ooit een klein vissers dorp was is snel uitgegroeid tot een grote stad dankzij intensieve industrialisatie van de Chernarussische Autonome Republiek, begonnen in de jaren 50 van de vorige eeuw. Chernogorsk is altijd een havenstad geweest, ooit de verbinding tussen de noordelijke handelsroutes, nu een plek waar de grondstoffen langskomen op weg naar Elektrozavodsk.
Bij besluit van de Soviet Unie was het plan om niet alleen Chernogorsk, maar ook onderontwikkelde steden in de Noordelijk provincie te veranderen onder het mom van industriele vooruitgang. De prijs die deze industrialisatie en urbanisatie met zich mee bracht is de schade aan het milieu van de kust gebieden. De dorpelingen werden gedwongen om zich aan te passen aan het stedelijke leven, of werden verhuisd naar de noordelijke Kolkhozs. Dit is niet alleen terug te zien in de snel-gebouwde infrastructuur en generieke apartementenblokken, maar ook in de architectonische geest van het sociale realisme. Het dominante beeld zijn niet historische centra’s, maar industriele zones en de gebouwen van lang verlaten fabrieken.